அறிவிலே தெளிவு நெஞ்சிலே உறுதி

அறிவிலே தெளிவு நெஞ்சிலே உறுதி
அறிவிலே தெளிவு, நெஞ்சிலே உறுதி,    
  அகத்திலே அன்பினோர் வெள்ளம்,
பொறிகளின் மீது தனியர சாணை,    
  பொழுதெலாம் நினதுபே ரருளின்
நெறியிலே நாட்டம், கரும யோகத்தில்
  நிலைத்திடல் என்றிவை யருளாய்,
குறிகுண மேதும் இல்லதாய் அனைத்தாய்க்
  குலவிடு தனிப்பரம் பொருளே!                  
     – மகாகவி பாரதி

Arivile Thelivu – English Translation

Clarity in thinking with uncluttered knowledge,
Strength of mind that endures hardship,
Abundance of compassion that flows from heart,
Complete control over the senses,
Contemplation of Your Divine Grace,
Selfless action – Bestow upon me these things,
O Supreme Being, who, without any specific form or attribute,
pervades all that is in the universe!
– Mahakavi Bharathi

அறிவிலே தெளிவு நெஞ்சிலே உறுதி – கவிதை விளக்கம்

‘அறிவிலே தெளிவு நெஞ்சிலே உறுதி’ என்று தொடங்கும் இந்தப் பாடல் பாரதியார் எழுதிய ‘சுயசரிதை‘ என்னும் சுவைமிகுந்த கவிதை நூலின் இறுதிப் பாட்டாகச் சிறப்புற அமைந்துள்ளது.  பாரதியின்  ‘பகவத் கீதை மொழிபெயர்ப்பு ‘ என்னும் அருமையான நூலின் சாரமாக இந்தப் பாடல் திகழ்கின்றது என்று சொன்னால் மிகையாகாது. கலங்காத அறிவும் மனத்துணிவும் கடல்போன்ற அன்பும் மனக்கட்டுப்பாடும் கடவுள் பக்தியும் பற்றற்ற செயல்திறனும்  பெற வேண்டி உருவமும் குணமும் இன்றி எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளைப் பிரார்த்திக்கின்றது இந்தப் பாடல்.   இப்பாடலின் பொருளை இங்கு சற்று விரிவாகக் காணலாம்.

அறிவிலே தெளிவு

இன்றைய காலத்தில் நாம் அறிந்துகொள்ள நம் செவியில் பாயும் செய்திகள் மற்றும் தகவல்கள் ஏராளம். எட்டுத் திசையிலிருந்தும் வருகின்ற இந்த அறிவுப் பெருக்கால் நமக்கு உண்டாகும் குழப்பங்கள் நம் வாழ்வை திசைதிருப்பி, நினைவில் தெளிவைச் சிதைத்து , எது உண்மை எது பொய் என்று கலங்க வைக்கின்றதை நாம் கண்கூடாகக் காண்கிறோம்.

எப்பொருள் யார்யார்வாய் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.

என்ற பொய்யாமொழிப் புலவரின் வார்த்தைப்படி, கேட்டறிவனவற்றை மெய்யென்று உடனே நம்பிவிடாமல் ஆய்ந்துணர்ந்து தெளிதல் வேண்டும். இந்த அறிவின் தெளிவையே பாரதியார் இங்கு வேண்டுகிறார்.

உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவன்அவன்
மயர்வற மதிநலம் அருளினன் யவன்அவன்
– திருவாய்மொழி

திருவாய்மொழியின் முதற்பத்தில் அமைந்த இந்த அருமையான பாடலில், இறைவனின் உயர்ந்த நற்குணங்களைப் போற்றித் துதிக்கும் நம்மாழ்வார், ‘மயர்வற மதிநலத்தை’ – அதாவது, குழப்பம் தீர்ந்த அறிவு கொண்ட மனநிலையை – தமக்கு அருளிய மாலவனின் கருணையைப் போற்றி வணங்குமாறு தம் மனத்துக்கு அறிவுறுத்துகிறார்.

இறைவன் ஞான சொரூபன் என்று அருமறைகள் கூறுகின்றன.. ‘சுத்த அறிவே சிவமென்று ‘ தெளிந்த பாரதியும், தமக்குள் உறையும் ஞானச் சுடராகவே இறைவனைப் பார்க்கிறார். வேதாந்தப் பாடல்கள் என்னும் தொகுப்பில் ‘ஒளியும் இருளும்’ என்னும் தலைப்பில் அமைந்த பாடல்களில் சில வரிகளை இங்கு கூர்ந்து நோக்குவோம்:

தேர்ச்சி கொண்டுபல் சாத்திரங் கற்றும்
தெவிட்டொ ணாதநல் லின்பக் கருவாம்
வேர்ச்சுடர் பரமாண் பொருள் கேட்டும்
மெலிவோர் நெஞ்சிடை மேவுதல் என்னே!
– பாரதி

பல சாத்திரங்கள் கற்றறிந்திருந்தாலும், தெவிட்டாத இன்னமுதம் போன்ற இனிமையான ஆன்ம ஞான ஒளிக்கடலில் மூழ்கித் திளைத்து பல வேதாந்த தத்துவங்களைக் கேட்டுணர்ந்திருந்தாலும், மனத்தில் ஒரு தொய்வு நிலை ஏற்பட்டு சஞ்சலங்களும் குழப்பங்களும் சூழுமாயின் அந்த சாத்திரங்களைக் கற்றும் என்ன பயன்? – இந்தக் கேள்வியின் மூலம், பேரறிவு இருந்தாலும் அந்த அறிவுக்கு ஏற்றவாறு தெளிவு இல்லாவிட்டால் பேரழிவு நேர்ந்து மனம் மெலியக் கூடும் என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார் பாரதி.

சாத்திரங்கள் தரும் ஞானம் ஓரளவுக்குத் தான் நம்மை வழி நடத்தும். நம் வாழ்வுக்கு வழித்துணையாக இறுதிவரை வரும் அறிவு தன்னறிவே ஆகும். தன்னை அறியும் அக அறிவு இல்லை என்றால் எந்தப் புற அறிவு பெற்றிருந்தாலும் அவ்வறிவு நஞ்சாக நம்மை வாட்டும். இதையே கீழ்வரும் திருமந்திரப் பாட்டில் காணலாம்:

தன்னை அறியத் தனக்கொரு கேடில்லை
தன்னை அறியாமல் தானே கெடுகின்றான்
தன்னை அறியும் அறிவை அறிந்தபின்
தன்னையே அர்ச்சிக்கத் தானிருந் தானே.
– திருமூலர்

இந்தப் பாட்டில் தன்னை அறியும் ஆற்றல் மிக்க ஒருவன் தனக்குள் இறைவன் உறைவதை அறிந்து, தன்னையே அர்ச்சிக்கத் தகுதி உடையவனாகத் தன்னை ஆக்கிக் கொள்ளலாம் என்ற திருமூலரின் வாக்கு, ‘அஹம் ப்ரம்மாஸ்மி’ என்னும் மகாவாக்கியத்தின் ஆழ்பொருள் விளக்கமாகத் திகழ்வதைக் காண்கிறோம்.

நெஞ்சிலே உறுதி

ஞானத்தைப் புகட்டும் பல நூல்களைக் கற்றறிந்திருந்தாலும், இந்த உலகத்தில் நாம் படும் இன்னல்களும் அநீதிகளும் நம் மன உறுதியைக் குலைக்க நேரிடும். அழிக்கவரும் துன்பத்தை அலைகடலென பொங்கி எதிர்த்து நின்று ஆளும் திறமை பெறாமல் இருந்தால் நாம் கற்ற அறிவால் நமக்கும் பிறர்க்கும் நன்மை ஏற்படாமல் ‘நலங்கெட்டு புழுதியில் விழுந்த வீணை‘யைப் போல் நம் வாழ்வு சீர்கெடும் என்பது உண்மை.

மலையே வந்து விழினும் மனிதர்காள்
நிலையில் நின்று கலங்கப் பெறுதிரேல்
தலைவ னாகிய ஈசன் தமர்களைக்
கொலைசெய் யானைதான் கொன்றிடு கிற்குமே
– திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்)

‘மலையே வந்து விழுந்தாலும் தங்கள் நம்பிக்கையிலிருந்து பிறழாமல் உறுதியோடு நிற்கும் அடியார்களுக்கு, கொன்றழிக்கும் வல்லமை வாய்ந்த ஐந்து புலன்களாகிய யானைகளால் எந்த ஆபத்தும் நேராது’ என்கிறார் நாவுக்கரசர். மன உறுதியின் இன்றியமையாமையை உணர்த்தும் இந்தப் பாடலைப் பாடிய அப்பர் பெருமானின் வாழ்க்கையே அவரது மன வலிமையை சோதிப்பதாக அமைந்திருந்தது. கல்லில் கட்டப்பட்டுக் கடலில் விடப்பட்ட போதிலும், யானையின் காலால் மிதிபடவிருந்த போதிலும், வயிற்றை வாட்டும் கடுமையான சூலை நோயால் வருந்திய போதிலும் மனம் தளராமல் இறைவனைத் தியானித்த திருவருட்செல்வர் நம் அப்பர் சுவாமிகள். இவரது பாடல்களை ஆழ்ந்து பயின்ற பாரதியும்,

உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதினும்
அச்சமில்லை அச்சலில்லை அச்சமென்ப தில்லையே

என்று வீர முழக்கமிட்டார்.

‘நெஞ்சுக்கு நீதியும் தோளுக்கு வாளும்’ கொடுக்கும் மன வலிமையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தறிந்த பாரதியார், தம்மிடம் நிறைந்துள்ள நெஞ்சுறுதி உயர்ந்து, மலையே வந்து விழுந்தாலும் நிலை கலங்காமல் இருக்க வரம் வேண்டுகிறார்.

அகத்திலே அன்பினோர் வெள்ளம்

பகைவனுக் கருள்வாய்-நன்னெஞ்சே!
பகைவனுக் கருள்வாய்!

புகை நடுவினில் தீயிருப்பதைப்
பூமியிற் கண்டோமே
பகைநடுவினில் அன்புருவான நம்
பரமன் வாழ்கின்றான்
– பாரதி

‘பகைவனுக்கு அருள்வாய் ‘ என்று நெஞ்சுக்கு நீதி சொல்லும் பாரதி, அன்பையும் கனிவையும் ஒரு சக்தியாகவே பாவித்தார். தெளிவும், நெஞ்சுறுதியும் இருந்துவிட்டால் மட்டும் போதாது. ஆற்றலை நல்ல வழியில் செலுத்த அன்பின் தீபமே வழிகாட்டும்.

‘கொல்லவரும் புலி தன்னையும் அன்புடன் சிந்தையில் போற்றிடுவாய்’ என்று தன்னைக் கொல்ல வருகின்ற புலிக்கும் அன்பு செலுத்த விரும்பும் பாரதியின் உள்ளம், தம்மைக் கொல்லவரும் தீயவர்களுக்கும் அருள்வேண்டிப் பிரார்த்திக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவின் தூய உள்ளத்தை ஒத்திருத்தல் காணலாம்.

‘அன்பு வேறு கடவுள் வேறு என்று இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் அறிவில்லாதவர்கள், அன்பே கடவுளாக விளங்குவதை உணராதவர்களே ஆவர்.’ – என்று திருமூலர் அன்பையும் ஆண்டவனையும் சமமாகக் கருதுமாறு போதித்து அன்பின் சக்தியைக் கீழ்வரும் பாடல் வரிகள் மூலம் உணர்த்துகிறார்:

அன்பும் சிவம் இரண்டு என்பர் அறிவிலார்
அன்பே சிவமாய் ஆவது அறிகிலார்
– திருமந்திரம்

‘அளவுபடாததோர் அன்போடு ஐயாறு அடைகின்றபோது’ என்று திருநாவுக்கரசர் தாம் திருவையாறு சென்றடையும்போது இறைவனைக் கண்டு துதிப்பதற்கு அளவிட முடியா அன்பும் ஆர்வமும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் இருந்ததாகப் பாடியுள்ளார். அப்பர் பெருமான் சொன்னதுபோல், அந்த அன்பு குறை ஒன்றும் இல்லாமல் அளவுகடந்த பெருவெள்ளமாக மிகுந்து மனமெல்லாம் பரவ வேண்டும் என்று பாரதி விரும்புகிறார்.

அத்தகைய வெள்ளமெனப் பொழியும் அன்பால் தான் உலகில் உள்ள பிரிவினை மற்றும் காழ்ப்புணர்வுகளால் உண்டான வெம்மை தணிந்து ஒற்றுமை உண்டாகும் என்றும் உணர்த்துகிறார்.

பொறிகளின் மீது தனி அரசாணை

வாரி சுருக்கி மதக்களி றைந்தினையும்
சேரி திரியாமல் செந்நிறீஇ – கூரிய
மெய்ஞ்ஞானத் தால்உணர்வார் காண்பரே மேலொருநாள்
கைந்நாகம் காத்தான் கழல்.
பொய்கை ஆழ்வார்

மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்று சொல்லப்படும் ஐம்பொறிகளையும் ஐந்து மத யானைகள் என்று பொய்கை ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். அந்த மத யானைகளைக் கட்டுப்படுத்தி அடக்கினால் தான் இறையருள் கிட்டும் என்றும் மொழிகின்றார்.

‘ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து.’

‘ஆமை தன் ஐந்து உறுப்புகளையும் தன் ஓட்டினுள் அடக்குவது போல ஒருவன் ஐம்புலன்களையும் அடக்கினால் அது ஏழேழு பிறவிக்கும் பாதுகாப்பாகும்’ என்று கூறும் இந்தக் குறளும் இங்கு நினைவு கூரத்தக்கது.

பாரதியும் புதிய ஆத்திச்சூடியில் ‘ஐம்பொறி ஆட்சி கொள் ‘ என்று முழங்குகிறார். ஐம்பொறிகளை அடக்கிக் கட்டுக்குள் வைப்பதின் முக்கியத்துவத்தை நன்கு அறிந்திருந்த பாரதி, ‘அறிவிலே தெளிவு’ என்னும் இந்தப் பாட்டில் அந்தப் பொறிகளை ஆளும் திறனையே இறைவனிடமே வரமாகப் பெற வேண்டுகிறார்.

கரும யோகத்தில் நிலைத்திடல்

தெளிந்த அறிவே யோகத்துக்கு  முதற்படி.   குழப்பம் சூழ்ந்த மனத்தில் யோகம் நிலைக்க முடியாது. அதனால்தான் பாரதியார் ‘அறிவிலே தெளிவு’ கொண்ட உள்ளத்தை முதலில் வேண்டுகிறார். அந்த கலக்கமில்லாத தெளிந்த அறிவின் துணைகொண்டு ‘இமைப்பொழுதும் சோராமல்’ ஓயாமல் தொழில் செய்தால் வாழ்வு சிறக்கும். எது செய்தாலும் அது நல்லதாகவே முடியும்.  அத்தகைய தெளிந்த அறிவு கொண்டவர்கள் சும்மா இருந்தாலும் மனம் நன்மை செய்து கொண்டே இருக்கும்.   இதுவே கர்ம யோகமாகும். 

கீதை மொழிந்தருளும் இந்தப் பேருண்மையை நமக்கெல்லாம் புரியும்படி இப்பாட்டில் சொல்லும் பாரதியார், தம் வாழ்க்கையில் கர்ம யோகத்தை ஒரு முக்கிய நெறியாகவே கருதி அதைத் தம் சொல்லிலும் செயலிலும் கடைப்பிடித்து வாழ்ந்தார்.  தொழில் என்பது உடம்பினால் மட்டும் செய்யப்படுவதல்ல.  மனத்தால்  செய்யப்படும் கவிதை , தியானம் , படிப்பு முதலான தொழில்களும் தொழிலேயாகும்.   தொழில் செய்யும்போது  இன்பம் துன்பம் எது வந்தாலும் பலன் கருதாமல் களிப்புடன் செய்தால், இறைவன் பாவங்களிலிருந்து நம்மை விடுவித்து செயல் சிறக்கச் செய்வான்.  இதையே : 

நமக்குத் தொழில்கவிதை, நாட்டிற்(கு) உழைத்தல்,
இமைப்பொழுதும் சோரா(து) இருத்தல் – உமைக்கினிய
மைந்தன் கணநாதன் நம்குடியை வாழ்விப்பான்
சிந்தையே இம்மூன்றும் செய்.

என்ற பாட்டிலும் சொல்லித் தம் நெஞ்சுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். ஊருக்கு உழைப்பதையே யோகமென்றும், பிறர் நலம் சிறக்கப் பாடுபடுவதே யாகமென்றும் கருதிய பாரதி, போருக்குச் சென்று சண்டையிடுவதற்குத் தயாராக உள்ள நிலையிலும் மனம் சஞ்சலப் படாமல் சாந்தமாக இருப்பதே மெய்ஞ்ஞானமென்று கீழ்வரும் பாட்டில் தெரிவிக்கிறார் :

ஊருக்கு உழைத்திடல் யோகம் – நலம்
ஓங்கிடு மாறு வருந்துதல் யாகம்
போருக்கு நின்றிடும் போதும் – உளம்
பொங்கல் இல்லாத அமைதி மெய்ஞ் ஞானம்

குறிகுணம் ஏதும் இல்லதாய் அனைத்தாய்

இந்தப் பாடலில் ‘குறி’ என்னும் சொல் உருவம் என்னும் பொருளில் வருகின்றது.  கடவுள் உருவமும் குணமும் கடந்து எல்லாப் பொருள்களுக்குள்ளும் நிறைந்துள்ள தன்மையையே இங்கு ‘குறிகுணம் ஏதும் இல்லதாய் அனைத்தாய்’ என்று பாரதியார் குறிப்பிடுகிறார்.

மைப்படிந்த கண்ணாளுந் தானுங் கச்சி
மயானத்தான் வார்சடையான் என்னி னல்லான்
ஒப்புடைய னல்லன் ஒருவ னல்லன்
ஓரூர னல்லன் ஓருவம னில்லி
அப்படியும் அந்நிறமும் அவ்வண்ணமும்
அவனருளே கண்ணாகக் காணின் அல்லால்
இப்படியன் இந்நிறத்தன் இவ்வண் ணத்தன்
இவனிறைவன் என்றெழுதிக் காட்டொ ணாதே

என்றார் அப்பர் பெருமான்.  இறைவன் ஒரு உருவம் இல்லாதவன், ஒப்பற்றவன், ஓர் ஊர் காரனும் அல்லன். இத்தகைய குணமும், நிறமும் உடையவன் என்று யாராலும் அறுதியிட்டுக் கூற இயலாத பெருமை உடையவன். 

இதையே ‘ஜாதி நீதி குல கோத்ர தூரகம், நாம ரூப குண தோஷ வர்ஜிதம்’ என்று வட நூலான விவேக சூடாமணியும் ‘சாதி தர்மம் குலம் கோத்திரம் எல்லாம் கடந்தவன் இறைவன், அவனுக்கு பெயர், உருவம், குணம் , குற்றம் ஒன்றும் கிடையாது’ என்று பொருள்பட விளக்குகிறது. 

பாரதியாரும் தாம் எழுதிய பாஞ்சாலி சபதத்தின் தொடக்கப் பாடலில் ‘நாமமும் உருவுமற்றே மனம் நாட அரிதாய் புந்தி தேட அரிதாய்’  திகழும் பிரமத்தையே தொழுகின்றார்.  

இவ்வாறு உருவமற்றுத் திகழும் ஓர் உண்மைக்கு பல வேடங்கள் உள்ளன என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன. அந்த வேதங்கள் சொல்வதைக் கேட்காமல், உலகத்தார் தாம் வணங்கும் இறையுருவம் தான் உண்மை என்று எண்ணித் தமக்குள் சண்டையிட்டு மடிகின்றனர். அதைக் கண்டு நெஞ்சு பொறுக்காத பாரதி,  உலகுக்கு நன்மை போதிக்கும் வகையில் இறைவனின் உண்மையான தன்மையை ‘அறிவிலே தெளிவு’ என்னும் இந்தப் பாட்டின் மூலம் விவரிக்கிறார்.

சிவவாக்கியர் இந்த சிந்தனையை ஒருபடி மேலே கொண்டுபோய், சிலைகளில் மட்டுமே கடவுளைத் தேடி மனத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் இறைவனைக் காண மறுப்பவர்களைக் கடுமையாகச் சாடுகிறார்.

நட்ட கல்லைத் தெய்வமென்று நாலுபுட்பம் சாத்தியே
சுற்றி வந்து மொண மொணென்று சொல்லு மந்திரம் ஏதடா?
நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்?
– சிவவாக்கியர்

‘நட்டு வைத்த கல்லை தெய்வம் என்று எண்ணி அந்தக் கல்லின் மேல் மலர்களைத் தூவி அதைச் சுற்றி சுற்றி வந்து மொண மொண என்று ஏதோ மந்திரங்களைச் சொல்லுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை. ஏனென்றால், இறைவன் உள்ளத்தில் மட்டுமே உறைகிறான், கல்லில் இல்லை’ – என்று நமக்குப் புரியவைக்க முயல்கிறார் சிவவாக்கியர்.

இதையே கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையும், கோவிலில் தேடிக் காண முடியாத இறைவனை உள்ளத்தில் காணலாம் என்று இந்த அருமையான சொற்பொருள் அமைந்த கவிதையில் இரண்டு தோழிகளுக்கு நடுவே நடக்கும் உரையாடல் மூலம் தெரிவிக்கிறார்.

கோவில் முழுதும் கண்டேன் – உயர்
கோபுரம் ஏறிக் கண்டேன்
தேவாதி தேவனை யான் – தோழி!
தேடியும் கண்டிலனே.

உள்ளத்தில் உள்ளான் அடி! -அது நீ
உணர வேண்டுமடி
உள்ளத்தில் காண்பாய் எனில் – கோவில்
உள்ளேயும் காண்பாயடி
– கவிமணி

தொடர்புடைய பதிவுகள்

நல்லதோர் வீணை செய்தே

நல்லதோர் வீணை செய்தே – அதை
நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ?
சொல்லடி சிவசக்தி – எனைச்
சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்

‘நல்லதோர் வீணை செய்தே – அதை நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ?’ – பாரதியின் ‘தோத்திரப் பாடல்கள்’ என்னும் கவித்தொகுப்பில் ‘கேட்பன’ என்னும் தலைப்பில் அமைந்த இந்தப் பாடல் சிவசக்தியை வணங்கி ஆற்றலும், நன்மனமும், மன உறுதியும் பெற வேண்டி நெஞ்சுருகப் பாடும் அருங்கவிதை.

மேலும் படிக்க

பாரதி வெண்பா மாலை

பாரதி வெண்பா மாலை என்னும் இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பில், மகாகவி பாரதியாரின் எழுத்தின் சிறப்பையும் நேர்கொண்ட சிந்தனையையும் போற்றி எழுதியுள்ளேன். இந்தப் பாடல்கள் அந்தாதித் தொடையில் அமைந்த வெண்பாக்களைக் கொண்டு ஒரு மாலையாகத் தொடுத்து யாக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.

 எரிதிகழும் பார்வை எழுத்தினிலோர் ஏற்றம்
 இருதயத்தில் பொங்கும் இரக்கம் - உருகவரும்
 ஊக்கமிகு வாய்ச்சொல் முழங்கிடும்சீர்ப் பாரதியாம்
 மாக்கவியை நெஞ்சமே வாழ்த்து. 

மேலும் படிக்க

This Post Has 2 Comments

  1. Dr.V.K.Kanniappan

    வாழ்த்துகள்
    வணக்கம். கட்டுரை நன்று.

    அன்புடன்,
    வ.க.கன்னியப்பன்

    1. இமயவரம்பன்

      மிக்க நன்றி, ஐயா!

Leave a Reply