தேடிச் சோறு நிதம் தின்று

பாடல் வரிகள்

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று — பல
  சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி — மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று — பிறர்
  வாடப் பலசெயல்கள் செய்து — நரை
கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி — கொடுங்
  கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் — பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே — நான்
   வீழ்வே னென்றுநினைத் தாயோ?

          – மகாகவி பாரதியார்

English Translation – Thedi Choru Nitham Thinru

Always foraging for food,
Trivial talks that do no good,
Suffering badly at the heart,
Actions hurting others a lot,
Growing old with greying hair,
Dying a victim to death unfair,
You thought my life will end in vain,
Like those clowns whom I disdain?

Lyrics

ThEdi chOru nitham thindru – pala
   Chinnan chirukadhaigal pEsi – manam
VAdi thunbamiga uzhandru – pirar
   VAda palaseyalgal seithu – narai
KUdik kizhapparuvam eythi – kodung
   KUtruk kiraiyenappin mAyum – pala
VEdikkai manitharaip polE – NAn
   VIzhvE nendruninaith thaiyO?

தேடிச் சோறு நிதம் தின்று கவிதை விளக்கம்

உலகெலாம் ஓர் பெருங்கனவு அஃது உளே
உண்டு உறங்கி இடர் செய்து செத்திடும்
கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை
ஓர் கனவிலும் கனவாகும்

பாரதி (சுயசரிதை)

உலகம் முழுவதையும் ஒரு பெரிய கனவாகக் கண்டவன் பாரதி. இந்த உலகம் என்னும் பெரிய கனவுக்குள் ஒரு சிறு கனவாக மனித வாழ்க்கை அமைந்துள்ளது. அந்த மனித வாழ்க்கை ‘உண்டு உறங்கி இடர் செய்து செத்து’ முடியும் வெற்று வாழ்க்கையாக இருக்கக்கூடாது; ‘நல்லதோர் வீணை‘யாக இறைவனால் படைக்கப்பட்ட மனிதனின் வாழ்க்கை தன்னலமென்னும் திரை மூட நரை கூட பிணி சேரக் காலனுக்கு இரையாக முடிந்து விடக் கூடாது. இந்த அக்கறையும் ஆதங்கமும் சேர்ந்து இடித்துரைக்கும் பாங்குடன் எழுந்த ஆவேச வெளிப்பாடே ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ என்னும் இந்தப் பிரார்த்தனைப் பாடல்.

இதை வெறும் தோத்திரப் பாடல்தானே என்று நாம் அலட்சியமாக விட்டுவிட்டால், பாரதியாருடைய ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பண்பையே அறியத் தவறிவிட நேரிடும். பராசக்தியைப் பார்த்துப் பாரதி பாடிய இந்தப் பாடல், நமக்குள் இருக்கும் அழுக்குகளையும் குற்றம் குறைகளையும் அப்பட்டமாகச் சுட்டிக் காட்டும் நிலைக்கண்ணாடி போலவும் திகழ்வதை யாரும் மறுக்கமுடியாது.

வாழும் வாழ்வைப் பயனுள்ளதாக்காமல் வீணடிக்கும் மனிதர்களைப் பார்த்து ஏளனமும், வெறுப்பும், மனவேதனையும், ‘இவர்கள் திருந்தி வாழ மாட்டார்களா’ என்னும் ஏக்கமும் ஒருங்கே வெளிப்படும் இப்பாடலின் உட்பொருளை இப்பதிவில் நாம் சற்று உற்று நோக்குவோம்.

தேடிச் சோறு நிதம் தின்று

‘தேடி உனைச் சரணடைந்தேன் தேச முத்து மாரி’ என்ற கவிதையைப் போல ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ என்னும் கவிதையும் ‘தேடி’ என்னும் சொல்லைப் கொண்டுத் தொடங்குகிறது. ஆனால், இந்த இரண்டு தேடல்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய வேறுபாடு உள்ளது என்று பார்த்தால் பிரமிப்பாக இருக்கிறது. முத்துமாரியிடம் சரணடையுமுன் அம்மனைக் காண்பதற்கு தன் மனத்திற்குள் தேடிப் பார்க்கிறார். அந்தத் தேடல் வேதாந்தத் தேடல். உண்மையை அறியும் வேட்கையும் முனைப்பும் கொண்டு கடவுளை அடைய முற்படும் தேடல். ஆனால், ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ வாழும் மனிதர்களின் இழிவாக இந்தத் தேடலோ, தனது தேவைகளை மட்டும் பூர்த்தி செய்து கொள்ளும்பொருட்டு பொருள் குவிக்க ஓடித் திரிந்து உழலும் தேடல். இது குறிக்கோளற்ற வாழ்வினால் எழுந்த பணத்தேடல். ஆன்ம நாட்டம் இல்லாமல் வெறும் பணவேட்கை மிகுந்த தேடல்.

இவ்வாறு ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்னும்’ விலங்குகளின் பொதுப் பண்புகளைப் பின்பற்றி வாழ்ந்து சாதாரண மானிடர்களைப் போல மாண்டு போவதில் ஒரு பெருமையும் இல்லை. மனித வாழ்வு தாவர வாழ்விலிருந்தும் விலங்கின வாழ்விலிருந்தும் மாறுபட்டுப் பயனுள்ள செயல்கள் செய்து வாழ்ந்ததற்கான அடையாளத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ என்னும் கவிதையில் பாரதி சொல்லும் இதே கருத்தைத் தாயுமானவரின் திருப்பாடலிலும் காணலாம்.

பொய் திகழும் உலக நடை என்சொல்கேன்! என்சொல்கேன்!
பொழுதுபோக்கு ஏது என்னிலோ
பொய் உடல் நிமித்தம் புசிப்புக்கு அலைந்திடல்
புசித்தபின் கண் உறங்கல்
கைதவம் அலாமல் இது செய்தவம் அது அல்லவே
கண்கெட்ட பேர்க்கும் வெளியாய்க்
கண்டது இது விண்டு இதைக் கண்டித்து நிற்றல்
எக்காலமோ! அதை அறிகிலேன்
– தாயுமானவர்

பொருள்: நிலையில்லாத உலக வாழ்க்கையை மெய்யென்று நம்பி வாழும் மதியிலா மனிதர்களின் வாழ்வொழுக்கத்தைப் பற்றி நான் என்ன என்று சொல்வேன்? அவர்களுடைய பொழுதுபோக்கு என்னவென்றால் தம் பொய்யான உடலைப் பெருக்கும் பொருட்டு உணவைத் தேடி அலைந்து திரிதல். பின்பு உண்ட களைப்பு தீரப் படுத்து உறங்குதல். இவ்வாறு வாழ்தல் தம்மையும் ஊரையும் ஏமாற்றும் வஞ்சனை செயல்தானே? அன்றி இது பெரிய தவச்செயலாகுமா? இவ்வாறு இவர்கள் வாழ்வை வீணடிப்பது, கண்பார்வை இல்லாத குருடர்களுக்குக் கூட வெளிப்படையாகத் தெரியுமே! அப்படியிருந்தும் இந்த வீணர்களைக் கண்டிப்பார் யாரும் இல்லையா? இம்மாதிரி மனிதர்களை விட்டு விலகி அவர்கள் முகத்திலேயே விழிக்காமல் நான் தனித்து நிற்கும் காலம் எக்காலம்?

தாயுள்ளம் படைத்த தாயுமானவரையே வருந்தி விலக வைக்கும் வேடிக்கை மனிதர்களை நோக்கித் தவயோகியாகிய திருமூலர் இவ்வாறு விளிக்கிறார்:

ஆடம்பரம் கொண்டு அடிசில் உண்பான் பயன்
வேடங்கள் கொண்டு வெருட்டிடும் பேதைகாள்!
          – திருமூலர் திருமந்திரம்

பொருள்: உழைப்பின்றிச் சோற்றினை உண்டு வயிற்றை நிரப்பும் பொருட்டு பொய்யான தவவேடங்களைப் பூண்டு மக்களை மயக்கி அச்சுறுத்திப் பிழைப்பு நடத்தித் திரியும் பேதைகளே!

‘அன்ன விசாரம் அதுவே விசாரம் அது ஒழிந்தால், சொன்ன விசாரம் தொலையா விசாரம்’ என்று பட்டினத் தடிகள் சொல்வதையும் இங்குக் கருத்தில் கொள்ளலாம். அதாவது, “நம் வாழ்வில் ஏதாவது ஒரு கவலை இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. முதலில் உணவு கிடைக்கவேண்டுமே என்னும் கவலை. அந்தக் கவலை தீர்ந்தபின் பொன் பொருள் சேர்க்கவேண்டுமே என்னும் கவலை. பின்னர் நல்ல மனையாள் அமையவேண்டுமே என்னும் கவலை. இவ்வாறு கவலைகள் ஒன்றின்பின் ஒன்று தோன்றிக்கொண்டே இருந்தால் எவ்வாறு நாம் வாழ்வில் உயர்ந்த குறிக்கோள்களைக் கொண்டு வாழ்ந்து இறைவனடியை நாடுவது?” என்று இறைவனிடம் முறையிட்டு வருந்துகிறார் பட்டினத்தார்.

தாயுமானவரையும் திருமூலரையும் பட்டினத்தாரையும் கற்றுணர்ந்த தூயகவியாகிய பாரதியும், இவர்கள் மூவரின் கருத்தையும் ஒன்று திரட்டித் ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ என்னும் தமது புதுமை ததும்பும் பாடல் மூலம் பாமரரும் அறிந்து உணரும் பொருட்டு எளிய தமிழில் நமக்கு அளித்திருக்கிறார்.

இவ்விடத்தில் வில்லியம் வோர்ட்ஸ்வர்த் என்னும் ஆங்கில மகாகவியின் இந்த வார்த்தைகளையும் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.

The world is too much with us;
Late and soon,
Getting and spending, we lay waste our powers.
– William Wordsworth

இவ்வுலக தரும் சுகங்களை நுகர்வதில் நாம் மிகவும் ஈடுபாடு காட்டுகிறோம்;
எப்போதும் பணத்தை சம்பாதிப்பதும் செலவழிப்பமாகப் பொழுதைக் கழிக்கிறோம்;
அதனால் நமது திறமைகளை எல்லாம் வீணடிக்கிறோம்.
– வில்லியம் வோர்ட்ஸ்வர்த்

பல சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி

Life is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing

William Shakespeare (Macbeth)

பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய் மெல்லப் போனதுவே.

பட்டினத்தார்

பட்டினத்தாரும் ஷேக்ஸ்பியரும் சொல்வதுபோல இவ்வுலகத்தைப் பழங்கதையாகவும் பெருங்கனவாகவும் கண்டவர் பாரதி. அத்தகைய வாழ்க்கையை மேலும் பழுதாக்கும் வகையில், பொய்ம்மையே பேசிப் பொழுதினைச் சுருக்கும் மானிடப் பூச்சிகளைக் கண்டு நெஞ்சு பொறுக்காமல் அக்கவிஞன் கனலாய்ச் சீறி எழுந்த கவிதைகள் பலப்பல. தெய்வம் பலப்பலச் சொல்லிப் பகைத் தீயை வளர்ப்பவரை மூடர் என்றும் பொய்ச்சாத்திரப் பேய்கள் என்றும் சாடிய பாரதி, சின்னச் சின்னக் கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாகப் பிரிவினை வளர்ப்பவர்களின் சிறுமை கண்டு பொங்கினார். அந்த நெஞ்சக் குமுறலை, பாம்பின் தலை குறித்த இந்த தந்தை-மகன் உரையாடல் மூலம் வெளிக்காட்டினார்.

ஐந்துதலைப் பாம்பு என்பான்-அப்பன்
ஆறுதலை யென்றுமகன் சொல்லிவிட்டால்
நெஞ்சு பிரிந்திடுவார்-பின்பு
நெடுநாளிரு வரும் பகைத்திருப்பார்
          – பாரதியார்

உலகத்தில் நிறைய பேர் இல்லாததையும் இருப்பதையும் சேர்த்து அள்ளிவிட்டுப் பேசுவதைக் காண்கிறோம். மேலும், தற்பெருமைகள் பேசிப் பிதற்றுபவர்களையும் பார்க்கிறோம். வானத்தைக் வில்லாக வளைக்கலாம் என்றும் மணலைக் கயிறாகத் திரிக்கலாம் என்றும் சொல்லும் அத்தகைய வாய்ச்சொல் வீரர்களின் பகட்டான பேச்சை  ‘நெடிய மொழிதல்’ என்று சொல்கிறார் சங்ககாலப் புலவர் ஒருவர். அதேபோல், தங்கள் செல்வச்செழிப்பைக் காட்டிப் பெருமைப் படுவதற்காக என்றே விரைவாகச் செல்லும் வாகனங்களில் ஊர்ந்து செல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். இதனைக் ‘கடிய ஊர்தல்’ என்கிறார் அப்புலவர். இவ்வாறு ‘நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்’ ஒருவனுக்கு செல்வம் ஆகாது. அப்படியென்றால் எது உண்மையான செல்வம்? இந்தக் கேள்விக்கும் விடையளிக்கிறார் நம் சங்கத் தமிழ்ப் புலவர் – தன்னைச் சேர்ந்தவர்களின் துன்பத்தைக் கண்டு பதறித் துடித்து, அவர்களது துன்பத்தைப் போக்கும் உயர்ந்த பண்பே செல்வம் ஆகும். இந்தத் தன்னலம் கருதா மனப்பாங்கு இல்லாமல் ஒருவன் நெடியப் பேசினாலும் கடிய ஊர்ந்தாலும் செல்வம் உடையவனாகச் சான்றோரால் கருதப்பட மாட்டான். இக்கருத்தைப் பாடலில் வடித்தவர் மிளைகிழான் நல்வேட்டனார் என்னும் புலவர். பாடல் இடம்பெற்றுள்ள நூல் நற்றிணை. பாடல் இதோ: 

நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்
செல்வம் அன்று; தன் செய் வினைப் பயனே;
சான்றோர் செல்வம் என்பது, சேர்ந்தோர்
புன்கண் அஞ்சும் பண்பின்
மென் கட் செல்வம் செல்வம் என்பதுவே.
          – மிளைகிழான் நல்வேட்டனார் (நற்றிணை)

மிளைகிழான் நல்வேட்டனாரின் இந்தக் கருத்து பாரதி போதிக்கும் வாழ்க்கை நெறியோடு ஒத்திருத்தல் காண்க.

வாழ்வைப் பயனுள்ளதாக்கி வீடுபேற்றைப் பெறுவதற்குண்டான வழியைத் தேடாமல், வெறும் ‘டுக்ருண்கரணே’ என்று இலக்கண விதிகளை நெட்டுரு செய்தவர்களைக் கண்ட ஆதிசங்கரர் அவர்கள்மேல் பரிதாபப்பட்டு நன்னெறி போதிப்பதற்காக இயற்றிய நூலே ‘பஜ கோவிந்தம்’ என்பர். அதேபோல், வாழ்வுக்கு எந்தச் சிறப்பையும் சேர்க்காத பழங்கதைகளைப் பேசிப் பிதற்றும் மனிதர்களைப் பார்த்து அவர்கள் திருந்தவேண்டும் என்று கடிந்து கூறி அறிவுறுத்தும் நோக்குடன் பிறந்ததே பாரதியின் ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ என்னும் தோத்திரப் பாடல்.

“இலக்கியம் மனித வாழ்விலிருந்து முகிழ்த்து மனிதனை மகிழ்விப்பதும் உணர்விப்பதுமான தொழிலை ஆற்றுகின்றது. இலக்கியத்தின் பணி இன்பத்தை மட்டும் தருவது அன்று; இன்பத்தோடு வாழ்வின் குறிக்கோளினையும் ஓரளவு இன்னதென்று உணர்த்த வேண்டும். ஏனெனில், இலக்கிய ஆசிரியன் படிப்பவன் உள்ளத்தில் என்ன சிந்தனையைக் கிளறுகின்றானோ, அதனைக் கொண்டே அவன் மதிப்பிடப்பெறுகின்றான். (Poets are judged by the frame of mind they induce)” – திரு. சி. பாலசுப்பிரமணியன் (‘கட்டுரை வளம்’ என்னும் நூலிலிருந்து).

இந்த வகையில் பார்ப்போமானால், உலகத்தின் ‘நீடு துயில் நீக்கப் பாடி வந்த நிலா’ என்று பாரதிதாசனால் போற்றப்படும் பாரதியார், உலக சுகங்களே முக்கியமாகக் கொண்ட நமது உள்ளத்தின் உறக்கத்தைக் களைத்து உள்ளொளி பெருக்கும் வண்ணம் இந்தப் பாடலைப் பாடியிருக்கிறார்.

சிந்தனையைக் கிளறும் சிந்துப் பாடலாகிய ‘தேடிச் சோறு நிதம் தின்று’ என்னும் இப்பாடல், ‘யோகசித்தி’ என்னும் தலைப்பில் அமைந்து, பிரார்த்தனைப் பாடல் போலத் தோற்றம் அளிக்கின்றது. ஆனால், உண்மையில் இக்கவிதை வேண்டுதலுடன் உலகத்துக்குப் போதனையையும் கலந்து அளிக்கும் நயமிகுந்த நற்பாடல் என்பதை நாம் மறக்கவேண்டாம். இப்பாட்டின் மூலம் ‘ஊருக்கு நல்லது சொல்லும்’ பாரதி காட்டும் வாழ்க்கை நெறியைப் பின்பற்றி வாழ்வோமாக!

Leave a Reply